Τα μέτρα που ανακοίνωσε χθες η υπουργός Απασχόλησης κ. Πετραλιά μοιάζουν περισσότερο με ερέθισμα για ένα γόνιμο προβληματισμό παρά με ολοκληρωμένη ασφαλιστική μεταρρύθμιση.

Τα περισσότερα ζητήματα τίθενται χωρίς να αντιμετωπίζονται.

Συνυπεύθυνοι

Αυτοί που συγκρούονται για το περιεχόμενο του ασφαλιστικού νομοσχεδίου δεν είναι μόνο πολιτικοί αντίπαλοι αλλά και συνυπεύθυνοι για το ασφαλιστικό, συνταξιοδοτικό κατάντημά μας.

Ο πρωθυπουργός κ. Καραμανλής κατήγγειλε στο προχθεσινό τηλεοπτικό «διάγγελμά» του τις ευθύνες των κυβερνήσεων των τελευταίων δεκαετιών για το ξεχαρβάλωμα του ασφαλιστικού, συνταξιοδοτικού συστήματός μας. Η περιγραφή είναι σωστή, αλλά θα πρέπει να εξηγήσει ο κ. Καραμανλής γιατί έβαλε την υπογραφή του ως αρχηγός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε νομοσχέδια των κυβερνήσεων Σημίτη που εξασφάλιζαν ειδικού τύπου παροχές στους ασφαλισμένους της ΔΕΗ και της ΤτΕ. Θα πρέπει, επίσης, να μας εξηγήσει γιατί αυξήθηκαν στη διάρκεια της τελευταίας τετραετίας η εισφοροδιαφυγή, οι χαριστικές ρυθμίσεις ασφαλιστικών χρεών, η κακοδιαχείριση των ασφαλιστικών ταμείων, οι προκλητικές υπερτιμολογήσεις στα φάρμακα και στη νοσοκομειακή περίθαλψη.

Η κυβερνητική ηγεσία καλεί τους πολίτες να αναλάβουν τις ευθύνες τους για το ασφαλιστικό ενώ η ίδια αποφεύγει τις δικές της.

Διπλή γλώσσα

Οι πολιτικοί μας χρησιμοποιούν σκόπιμα διπλή γλώσσα για το ασφαλιστικό, συνταξιοδοτικό. Η κυβέρνηση Καραμανλή ετοιμάζεται να εφαρμόσει ορισμένες από τις βασικές διατάξεις του λεγόμενου νόμου Ρέππα, τον οποίο είχε καταγγείλει στη Βουλή με μία γεμάτη συμβολισμό αποχώρηση των βουλευτών από τη σχετική συζήτηση. Την ίδια τακτική εφαρμόζει σήμερα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κ. Παπανδρέου, ο οποίος υπογραμμίζει σε κάθε ευκαιρία ότι, μόλις το ΠΑΣΟΚ επιστρέψει στην εξουσία, θα καταργήσει τον «αντιασφαλιστικό» νόμο Πετραλιά. Εάν το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στην εξουσία την περίοδο 2009-2013, οπότε θα τεθούν σε ισχύ οι διατάξεις του νομοσχεδίου, θα το εφαρμόσει, όπως ακριβώς είπε η κυβέρνηση Καραμανλή για το νόμο Ρέππα.

Η μετάθεση του πολιτικού κόστους οδηγεί στη λήψη αποφάσεων που θα εφαρμοστούν τις επόμενες τετραετίες, πιθανότατα από κυβερνήσεις διαφορετικής πολιτικής σύνθεσης. Οι περισσότερες ρυθμίσεις του ασφαλιστικού νομοσχεδίου κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι έχουμε να κάνουμε με αποσπασματικά και αλληλοσυγκρουόμενα μέτρα, ενώ χρειαζόμαστε μια ολοκληρωμένη ασφαλιστική μεταρρύθμιση. Όσο για τους συνδικαλιστές, που υιοθετούν ακραίες μορφές κινητοποιήσεων για να μη θιγούν τα λεγόμενα κεκτημένα, είναι συνυπεύθυνοι για το ασφαλιστικό, συνταξιοδοτικό αδιέξοδο.