Η κυβέρνηση προσπαθεί να διορθώσει τα σοβαρά λάθη στη διαχείριση του ευρύτερου δημόσιου τομέα της οικονομίας με νέα λάθη.

Το πιθανότερο είναι ότι θα υποστεί το πολιτικό και εκλογικό κόστος χωρίς να φέρει θετικό διαχειριστικό αποτέλεσμα.

Νομοθετικό αλαλούμ

Η τροπολογία με την οποία προβλέπεται αυστηροποίηση της εισοδηματικής πολιτικής στις ΔΕΚΟ ενσωματώθηκε στο νομοσχέδιο «Πρόληψη και καταστολή της νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες και της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας». Όταν η ΝΔ ήταν στην αντιπολίτευση, συνήθιζε να καταγγέλλει τα ανάλογα νομοθετικά «μπαλώματα» των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ. Σήμερα συνεχίζει μια απαράδεκτη και πρόχειρη πρακτική.
Σαν να μην έφτανε αυτό, άλλη τροπολογία προβλέπει σημαντικές αυξήσεις στις αποδοχές των δικαστικών, αναδρομικά από την 1η Ιανουαρίου 2008. Ο βασικός μισθός του πρωτοδίκη, που αποτελεί τη βάση για τη διαμόρφωση των αποδοχών όλης της δικαστικής ιεραρχίας, αυξάνεται κατά 80%, από 1.155 σε 2.067 ευρώ. Αυξάνονται επίσης θεαματικά το επίδομα για την «ταχύτερη» διεκπεραίωση των υποθέσεων και η μηνιαία αποζημίωση λόγω των ειδικών συνθηκών προσφοράς υπηρεσιών. Συνολικά ο κρατικός προϋπολογισμός αναλαμβάνει ένα πρόσθετο ετήσιο βάρος 120 εκατ. ευρώ για τους μισθούς των εν ενεργεία δικαστικών και 75 εκατ. ευρώ για την αναπροσαρμογή των συντάξιμων αποδοχών των δικαστικών.
Θα πρέπει να είναι κάποιος ειδικευμένος στην τέχνη της πολιτικής προβοκάτσιας για να χρησιμοποιεί ένα άσχετο νομοσχέδιο «τρομοκρατικού» χαρακτήρα για να εντάξει σε αυτό τροπολογίες που κινούνται σε διαμετρικά αντίθετες κατευθύνσεις. Η μία επιδιώκει την επιβολή αυστηρότερης εισοδηματικής πολιτικής στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και η άλλη μοιράζει «τρελές» αυξήσεις σε δικαστικούς λειτουργούς, που θα περάσουν και στους βουλευτές.

Χωρίς αποτέλεσμα

Στις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί οδηγούμαστε σε ακόμη μία στείρα πολιτική και συνδικαλιστική αντιπαράθεση. Η κυβέρνηση στην καλύτερη περίπτωση θα βγάλει από την αλλαγή του καθεστώτος στις ΔΕΚΟ ένα τμήμα από το ποσό που αποφάσισε να μοιράζει σε ετήσια βάση στους δικαστικούς και στους βουλευτές.
Μετά το 2004 δεν υπήρξε καμία σοβαρή προσπάθεια περιορισμού των δημοσίων δαπανών -οι οποίες συνεχίζουν να αυξάνονται με εντυπωσιακούς ρυθμούς- και αντιμετώπισης των ελλειμμάτων των προβληματικών ΔΕΚΟ. Τώρα επιχειρείται το «ψαλίδισμα» δικαιωμάτων των εργαζομένων με εμφανώς αντιδημοκρατικό τρόπο και σε πλήρη αντίθεση με την προ του 2004 επιχειρηματολογία της ΝΔ. Σίγουρα η κυβέρνηση μπορεί καλύτερα...