Η κυβέρνηση Παπανδρέου προσπαθεί να διαχειριστεί το σκάνδαλο της Ολυμπιακής, διάρκειας σχεδόν 35 ετών.

Από την εποχή που κρατικοποιήθηκε, αμέσως μετά την πτώση της δικτατορίας, η Ολυμπιακή Αεροπορία μετατράπηκε σε μια μαύρη διαχειριστική τρύπα. Οι διοικήσεις της εξυπηρετούσαν κομματικές και συνδικαλιστικές σκοπιμότητες, στέλνοντας κάθε τόσο το λογαριασμό στον Έλληνα φορολογούμενο.

Η κυβέρνηση Καραμανλή, στην προσπάθειά της να επιτύχει την ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής, ολοκλήρωσε το σκάνδαλο κάνοντας απίθανες προσφορές εισοδηματικού και ασφαλιστικού περιεχομένου στους εργαζομένους στην αεροπορική εταιρεία. Το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης Παπανδρέου διαπιστώνει τώρα το εξωφρενικό κόστος της ιδιωτικοποίησης.

Γενικότερο θέμα με τις πρόωρες συντάξεις

Η κυβέρνηση Καραμανλή δέσμευσε εξωφρενικά ποσά υπέρ των εργαζομένων στην Ολυμπιακή για να ελέγξει τις συνδικαλιστικές αντιδράσεις και να επιτύχει την ιδιωτικοποίηση της εταιρείας. Έφτασε στο σημείο να δεχθεί τη μετάταξη εκατοντάδων πιλότων στο χρεοκοπημένο, όπως αποδεικνύεται, Δημόσιο, με διατήρηση των αποδοχών τους στις 8-10 και 15 χιλιάδες ευρώ το μήνα. Δέχθηκε, επίσης, την αναγνώριση πλασματικών χρόνων ασφάλισης και την παροχή προκλητικά υψηλών συντάξεων σε μια περίοδο κατά την οποία γίνεται φανερή σε όλους η οικονομική αδυναμία του ασφαλιστικού συστήματος.

Πολύ καλά κάνει η κυβέρνηση Παπανδρέου και «ψαλιδίζει» τα εισοδηματικά και ασφαλιστικά προνόμια των πρώην εργαζομένων στην Ολυμπιακή. Αυτό, όμως, δεν απαλλάσσει το ΠΑΣΟΚ από τις ευθύνες του για τη δημιουργία μιας πραγματικά εξωφρενικής κατάστασης.

Η χορήγηση ασφαλιστικών και εισοδηματικών προνομίων σε εργαζομένους στις ΔΕΚΟ προκειμένου να διευκολυνθούν η μετοχοποίηση και η ιδιωτικοποίησή τους ξεκίνησε επί κυβέρνησης Σημίτη στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Στη ΔΕΗ, στον ΟΤΕ, ακόμη και σε κρατικών συμφερόντων τράπεζες φορτώθηκαν τεράστια οικονομικά βάρη, σε βάθος χρόνου, στον κρατικό προϋπολογισμό και στο ασφαλιστικό σύστημα για να προωθηθούν οι μετοχοποιήσεις, ιδιωτικοποιήσεις. Οι κυβερνήσεις εξασφάλισαν πρόσθετα έσοδα από τις μετοχοποιήσεις, ιδιωτικοποιήσεις, τα οποία δεν δέσμευσαν στη μείωση του δημόσιου χρέους, όπως ορίζουν οι ευρωπαϊκοί κανόνες, αλλά δαπάνησαν για να διευκολυνθούν στις πολιτικές τους επιδιώξεις. Το αποτέλεσμα ήταν να περιοριστούν οι διαστάσεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα χωρίς να μειωθεί το δημόσιο χρέος και με παράλληλη αύξηση των υποχρεώσεων του ασφαλιστικού, συνταξιοδοτικού συστήματος.