Ένα από τα βασικά προβλήματα της κυβέρνησης είναι το «προεδρικό» στυλ του πρωθυπουργού κ. Παπανδρέου. Έχει κόψει το ρόλο του στα μέτρα των προτιμήσεών του, με αποτέλεσμα να είναι ένα μείγμα προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, υπερυπουργού Εξωτερικών και σχολιαστή των διεθνών ΜΜΕ.

Όλα αυτά είναι ενδιαφέροντα, δεν έχουν, όμως, καμία σχέση με τις πραγματικές ανάγκες της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και κυρίως του ελληνικού λαού. Η πολιτική φλυαρία των κυβερνητικών παραγόντων δεν κρύβει πια την αδυναμία τους να λύσουν συγκεκριμένα προβλήματα.

Τα νοσοκομεία του ΕΣΥ θα εξυγιανθούν, αλλά προς το παρόν παραμένουν βυθισμένα στη διαφθορά και τα ελλείμματα. Η δημόσια διοίκηση θα εκσυγχρονιστεί, αλλά οι επιδόσεις της είναι χειρότερες και από την περίοδο της καραμανλικής επανίδρυσης. Τα κλειστά επαγγέλματα θα απελευθερωθούν, παραμένουν, όμως, ερμητικά κλειστά σε συνθήκες οικονομικού και κοινωνικού χάους. Στην οικονομία θα εφαρμοστεί ο λεγόμενος αποπληθωρισμός, προς το παρόν, όμως, έχουμε, με μεγάλη διαφορά, το ευρωπαϊκό ρεκόρ στον ετήσιο πληθωρισμό. Η νέα γενιά θα μπει σε μια νέα περίοδο ποιοτικής ανάπτυξης, αλλά θα πρέπει να κάνει υπομονή μερικά χρόνια, στη διάρκεια των οποίων η ανεργία μεταξύ των νέων θα ξεπεράσει το 30% και η λεγόμενη γενιά των 700 ευρώ θα υποβαθμιστεί σε γενιά των 580 ευρώ.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου επιβιώνει πολιτικά αξιοποιώντας τη βαρεμάρα του Καραμανλή, ο οποίος είναι τόσο κουρασμένος, ώστε δεν απαντά καν στις πολιτικές επιθέσεις που δέχεται, την πολιτική αδυναμία των κομμάτων της αντιπολίτευσης και την απογοήτευση των πολιτών, που τους απομακρύνει από τα κοινά, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στην εξουσία.

Είναι, όμως, τόσο κακές οι οικονομικές και κοινωνικές επιδόσεις της κυβέρνησης Παπανδρέου, ώστε είναι βέβαιο ότι, μόλις η πολιτική συγκυρία γίνει λιγότερο ευνοϊκή γι’ αυτήν, θα βρεθεί σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Είναι θέμα χρόνου για τον κ. Παπανδρέου να περάσει από την «απογείωση» στην αναγκαστική πολιτική προσγείωση.