Διάφοροι κυβερνητικοί παράγοντες μας διαβεβαιώνουν, με αφορμή τον ερχομό των εκπροσώπων της τρόικας στην Αθήνα, ότι ο ευρύτερος δημόσιος τομέας της οικονομίας θα εξυγιανθεί, στο άμεσο μέλλον, με βάση το «μοντέλο του ΟΣΕ». Μια προσεκτική ανάγνωση των δηλώσεων του αρμόδιου υπουργού κ. Ρέππα μας οδηγεί στο ασφαλές συμπέρασμα ότι το μοντέλο εξυγίανσης του ΟΣΕ υπάρχει μόνο στα χαρτιά και είναι ανεφάρμοστο.

Το δημόσιο χρέος

Σύμφωνα με τις δηλώσεις του υπουργού Μεταφορών, η κυβέρνηση θα περάσει τις οφειλές του ΟΣΕ, ύψους 10 δισ. ευρώ, που καλύπτονται από την εγγύηση του Δημοσίου, στο δημόσιο χρέος. Με τον τρόπο αυτό θα αυξηθεί το δημόσιο χρέος κατά ένα εξαιρετικά σημαντικό ποσό και θα ξεπεράσει ως ποσοστό επί του ΑΕΠ το 135%, με προοπτική να φτάσει στο 155%-160% μέχρι τα τέλη του 2012.

Είναι φανερό, λοιπόν, ότι δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιο μοντέλο εξυγίανσης του ΟΣΕ αλλά με ένα μοντέλο υπερχρέωσης του ελληνικού Δημοσίου, που θα μας απομονώσει οριστικά από τις αγορές.

Η κυβερνητική πρόταση για την «εξυγίανση» του ΟΣΕ στηρίζεται στη συνταξιοδότηση 2-3 χιλιάδων εργαζομένων. Τα ασφαλιστικά ταμεία βρίσκονται σε κακή οικονομική κατάσταση και ένα νέο πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου «προνομιούχων» ασφαλισμένων θα μεγαλώσει το ασφαλιστικό έλλειμμα, που δεν έχει τεθεί ακόμα υπό έλεγχο.

Τα αρμόδια κυβερνητικά στελέχη διαφημίζουν και τις μετατάξεις εργαζομένων του ΟΣΕ σε άλλες υπηρεσίες του Δημοσίου. Πρόκειται για επανάληψη του αποτυχημένου μοντέλου της Ολυμπιακής, που φόρτωσε το Δημόσιο με πρόσθετους υπαλλήλους και ελλείμματα χωρίς καν να θέσει τις βάσεις μιας επιτυχημένης ιδιωτικοποίησης. Οι μετατάξεις υπαλλήλων του ΟΣΕ δεν μειώνουν το οικονομικό βάρος που καλούνται να σηκώσουν οι φορολογούμενοι πολίτες, απλώς περιορίζουν την ετήσια ζημιά του οργανισμού σε μια φάση αναζήτησης ξένων επενδυτών.

Φραστικές βελτιώσεις

Στον ΟΣΕ όπως και στις αστικές συγκοινωνίες και άλλες σημαντικές ΔΕΚΟ η διαχειριστική κατάσταση εξελίσσεται από το κακό στο χειρότερο. Η κυβέρνηση Παπανδρέου χάνει πολύτιμο χρόνο και χρήμα περιγράφοντας «μοντέλα» εξυγίανσης που δεν εξασφαλίζουν θετικό οικονομικό και δημοσιονομικό αποτέλεσμα. Έχουμε να κάνουμε με μια προσπάθεια φραστικής ικανοποίησης των πιστωτών του ελληνικού Δημοσίου, με παράλληλη διατήρηση των συνηθειών του συνδικαλιστικού ΠΑΣΟΚ, που ελέγχει αυτούς τους οργανισμούς εδώ και δεκαετίες.

Αυτοί οι πολιτικοί ελιγμοί έχουν ημερομηνία λήξης. Στα τέλη του 2010 ή το πολύ στις αρχές του 2011 θα γίνει φανερό σε όλους ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν έχει αξιόπιστη πολιτική για την εξυγίανση του ευρύτερου δημόσιου τομέα της οικονομίας. Με τους ελιγμούς των αρμόδιων κυβερνητικών παραγόντων εξασφαλίζονται κάποια χρονικά, πολιτικά περιθώρια, παράλληλα, όμως, γίνεται ακόμα πιο δύσκολη η αντιμετώπιση των προβλημάτων.